Onlangs las ik een blog van Renée Iseli, een Nederlandse collega in Zwitserland die zich, net als ik, inzet voor mensen met een gehoorbeperking. Ze schreef over een HR-medewerker die gebeld werd door een dove sollicitant — via een tolk, maar gewoon: gebeld. En die HR-medewerker, aanvankelijk verrast, raakte algauw enthousiast over het gesprek. De sollicitant kreeg de baan.
Renée noemde mijn werk aan het einde van haar blog als voorbeeld van denken in mogelijkheden. Dat raakte me. Niet omdat het een compliment was, maar omdat het precies beschrijft waar ik elke dag mee bezig ben.
Want ik ken dat patroon van binnenuit.
In 2018 werd ik plotseling slechthorend, midden in mijn werk als tolk Nederlandse Gebarentaal. Ik wist veel over gehoorverlies. Maar zelf meegemaakt? Andere koek.
Wat me opviel, was niet alleen wat ik verloor. Het was ook hoe weinig iemand de samenhang zag. Mijn audicien bekeek mijn hoortoestellen. Een KNO-arts bekeek mijn oren. Iemand anders bekeek mijn emoties. Maar niemand keek naar hoe dat alles samenkomt in een gewone werkdag.
Niet wat je niet meer kunt. Maar wat er wel mogelijk is, als je het geheel overziet.
Het vrijwilligerswerk dat niet mocht
Renée beschreef in haar blog dat een dierenasiel haar vrijwilligerswerk weigerde omdat ze slechthorend is. Ze zou agressief gedrag van een hond of kat niet op tijd horen. Haar argument dat ze zelf twee katten had, werd weggewuifd.
Het is een klein voorbeeld, maar het tekent een groot patroon: mensen met gehoorverlies lopen voortdurend tegen aannames aan. Aannames over wat ze niet kunnen, niet horen, niet voelen. En dan, stap voor stap, wordt hun wereld kleiner.
Maar dat hoeft niet. Dat is precies wat ik zie bij de mensen met wie ik werk.
De wereld kleiner maken, of groter?
Veel hoogopgeleide professionals met gehoorverlies functioneren prima — maar tegen een prijs. Ze compenseren. Ze doen er nog een schepje bovenop. Ze bereiden vergaderingen extra voor, luisteren extra gespannen, vragen minder door dan ze eigenlijk willen. Ze blijven overeind, maar het kost hun energie die ze liever ergens anders voor gebruiken.
Het bijzondere is: dat is niet altijd nodig. Niet als je weet waar het echt om gaat. Niet als je techniek, communicatie en energiebeheer in samenhang bekijkt in plaats van los van elkaar.
Dat is wat ik doe. Niet omdat ik alles weet, maar omdat ik de verbanden zie die anderen vanuit hun eigen vakgebied niet altijd zien.
(On)mogelijk
Die Zwitserse blogtitel — (Un)Möglich — is precies de spanning waar het om draait. Wat onmogelijk lijkt, is dat vaak niet. En wat mogelijk is, wordt te snel als onmogelijk afgedaan.
Mijn bedrijf heet niet voor niets Kunst van het Mogelijke. Niet omdat alles kan. Maar omdat er veel meer kan dan mensen denken — als je bereid bent het geheel te overzien en te ontdekken waar de ruimte zit.
Dank je wel, Renée, voor het doorgeven van dat verhaal. En voor het benoemen van de verbinding tussen ons werk. Ik herken je aanpak: realistisch, maar nooit op voorhand uitgaan van het onmogelijke. Precies de houding die mensen met gehoorverlies verdienen.
Als je vragen hebt over haar werk in Zwitserland, kijk eens op https://www.arbeit-und-kommunikation.ch/
Herken je dit? Stuur me gerust een bericht, dan kijk ik of en hoe ik je verder kan helpen.